Calros Solla
Chamounos David Otero, fixo soar o apupo, e acudimos prontos á parroquia e lugar de Lérez, chamadeiro de auga, aorta caudalosa que, montaña e ribeira, nos mestura a todos no mesmo aparello circulatorio. Na Ponte Vella, “sobre lo ler, barcas novas mandei fazer...”.
Chamounos Otero, e iriamos alá onde se nos convocase, pra fazer barcas, colares de couselos e sanandreses, cuadrilla alobada atrás do home do cabelo branco; ser humano David Otero, que tanto ben nos fixo e nos fai e tantas singraduras nos inspira.
E nesta dorna xeiteira, nesta barca empopada na foz do Lérez, eu sento quediño no banco de vogar e recréome coa rebuldaina dos arroases, que na roda lanzada, tallando a tona do albume, xa van Álvarez e Ferradáns; mentres Mini turra da relinga de barlovento e Otero, con man serena, goberna o temón. Se non o digo, rebento. O atavío cromático da dorna meca é cru emblema do país: a obra viva, en branco –o lardo proteínico da sardiña, que tanta fame quitou–; a obra morta, en negro e atávico chapapote. Negro voitre negro, mirándonos por riba do ombreiro sen nin tan sequera trincarnos o calcañar. “As sardiñas volverían se os gobernos quixesen”.
Así e todo, xaora sabe o noso David temoneiro como manternos incandescentes no remol da resistencia activa, que é loita armada coma calquera outra, curtida nas honrosísimas derrotas, cauterizada co azol da dignidade; e cruenta; cruenta, si, que somos pouco máis ca pel e ósos, e sangramos; hostias se sangramos!
Miro pró David e represéntaseme o carballón do Rapenlo, tótem da boa sombra que convoca e que require de todo un pobo para abrazalo, muxido de vacalouras e coroado de bugallos. Miro pró David e dexergo a cimeira do Pico Sagro, onde o vento escorre o neboeiro; e píntaseme, de chiscadela en chiscadela, faro cara a onde aproar a miña valga, mentres o océano se esbarroa.
Pedra a pedra –“Todas ao cordel e que ningunha tire del!”–. Malia que os cachotes mampostados de véspera amañezan estrados polo chan. O David incombustíbel hanos fornecer, outra volta, de morteiro, cal vivo, argamasa nai, para pór, compor e recompor a muria, unha e mil veces, e que as fendas non deixen coar a friaxe.
Faláronme, querido David, os ecos das túas palabras, e coas súas voces ben quedei na mesa de comer, acompañado.
Convídanos David a conectar co seu íntimo, co íntimo da tribo, co noso íntimo ganancial, pois o poeta, froito en sazón, pártese e repártese pra que todos poidamos comer á mesa, pra que abandonemos o tobo da nugalla e, ben almorzados de dúas xemas con Sansón, botemos porta fóra antes de oír o cuco cucar, e reclamemos o que é noso.
A rebeldía non caduca, afastamos ao dereito das derivas, recitamos os poemas, agardamos polo sol esperto, e de poderosas nais medrados, saímos ao mundo decididos.
Non ben se lles valora ás poetas, aos poetas, presentarse no medio do adro en coiros –branca obra viva– á saída da misa de doce –negra obra morta–. “Que ninguén bote máis millo do que poida sachar!”.
Non ben se lles recoñece ás poetas, aos poetas, poñer o cu ás azoutas, ofrecerse coma Ramón de Liripio, vulnerábel na súa humildosa clarividencia, aos esgarros da traxada burricaxe (Mini sabe ben do que falo). Como diría o finado de Soto: “Hainos aos que Deus lles fixo mil favores cando os levantou das patas de diante”. Non nos representan. Non dan o talle. Dannos vergoña.
Non se premia abondo dos poetas o seu ramo de cordura, a xenerosidade de quen, sendo corpo aberto, porfía en agasallar os cegos con límpidas alboradas, aos xordos con doces rechouchíos e aos mudos, coa voz propia, tanxida en lingua propia. Mais, pra quen non quere, teño eu moito.
Conecto coa íntima sabedoría do vate David Otero. Quen non? Otero aparécese aos pés do insomnio atormentado, erixido palabra certa de menciñeiro e compostor –coas mesmiñas artes daquel bruxo do Pereiro que mentres devolvía ao sitio o meu nartello escordado, me daba un carozo a morder–, porque os galegos parimos con dor des que Eva lle dixo a Adán: “Caeranos a inocencia como nos caeron os dentes, con moito medo e pouco sangue, e nin cántico, nin deus, nin rezo irán de fóra a dentro” (M. Ferradáns); porque as galegas parimos con dor des que os nosos pais primeiros agoiraron a traizón do sangue: “En que momento sentistes na vosa pel ese amarguexo, ese fel, ese proído estraño, que vos causa tanto dano e vos impide querer?” (Xosé L. Rivas “Mini”).
Por ti, David, meu compañeiro, labraría coas uñas os comareiros todos, para non deixar migallo de terra á poula; por ti, desorballo os repolos da horta comunal.
Escribiu o poeta Joseba Sarrionandia: “O arado da vida trazou os sucos das nosas mans e neles residen todos os nosos camiños”.
Entre o eixe e roda avantamos apertadiños, chiadores pola estreita corredoira dos afectos, da identidade, do porvir; e o noso Índice de Felicidade Cidadá flamexa dianteiro no carro rechorido de alecríns –anque non cante na chá ninguén–; e o noso Índice de Felicidade Cidadá reborda as gráficas do ceo en pulo de sete estralos, porque:
nada nos é alleo
–e denunciamos–
se todo á nosa roda
é inxustiza;
porque todo nos conmove
e alporiza
se é a nada
quen arma o gharamelo.
E David retruca: Non entres na gaiola, non apagues as luces, non volvas ao principio, non quedes soa ... Os soños son tan grandes...
Apréndenos a vivir, mestre sen ira, implícanos até o fondo; queremos voar, aínda que sexa mal; queremos vivir un soño longo, e levar a voz alí onde sexa preciso un compango, un tentemozo, unha forra, un acheghote.
Dixo a sabia avoa: “Ves a montaña..., agora tócache subila”. “E a subila e a baixala, a costa de Rebordelo; e a subila e a baixala , perdín a cinta do pelo”.
Canto nos amaches, David, e nos amas, para te amar tanto. Eu, nós, non imos renunciar á túa luz, tan natural por túa.
Neste acto de poética soberanía, eu entrego e confirmo a palabra dada; eu entrego a inocencia da nenez que xuntou pedriñas por tesouros; eu fornezo co ichavo do amor o vougo colectivo e, no bico do pinche, chántolle o ramo á Casa do Pobo, en querendo saldar coa verdade a miña débeda.
Chamounos Otero, e iriamos alá onde se nos convocase, pra fazer barcas, colares de couselos e sanandreses, cuadrilla alobada atrás do home do cabelo branco; ser humano David Otero, que tanto ben nos fixo e nos fai e tantas singraduras nos inspira.
E nesta dorna xeiteira, nesta barca empopada na foz do Lérez, eu sento quediño no banco de vogar e recréome coa rebuldaina dos arroases, que na roda lanzada, tallando a tona do albume, xa van Álvarez e Ferradáns; mentres Mini turra da relinga de barlovento e Otero, con man serena, goberna o temón. Se non o digo, rebento. O atavío cromático da dorna meca é cru emblema do país: a obra viva, en branco –o lardo proteínico da sardiña, que tanta fame quitou–; a obra morta, en negro e atávico chapapote. Negro voitre negro, mirándonos por riba do ombreiro sen nin tan sequera trincarnos o calcañar. “As sardiñas volverían se os gobernos quixesen”.
Así e todo, xaora sabe o noso David temoneiro como manternos incandescentes no remol da resistencia activa, que é loita armada coma calquera outra, curtida nas honrosísimas derrotas, cauterizada co azol da dignidade; e cruenta; cruenta, si, que somos pouco máis ca pel e ósos, e sangramos; hostias se sangramos!
Miro pró David e represéntaseme o carballón do Rapenlo, tótem da boa sombra que convoca e que require de todo un pobo para abrazalo, muxido de vacalouras e coroado de bugallos. Miro pró David e dexergo a cimeira do Pico Sagro, onde o vento escorre o neboeiro; e píntaseme, de chiscadela en chiscadela, faro cara a onde aproar a miña valga, mentres o océano se esbarroa.
Pedra a pedra –“Todas ao cordel e que ningunha tire del!”–. Malia que os cachotes mampostados de véspera amañezan estrados polo chan. O David incombustíbel hanos fornecer, outra volta, de morteiro, cal vivo, argamasa nai, para pór, compor e recompor a muria, unha e mil veces, e que as fendas non deixen coar a friaxe.
Faláronme, querido David, os ecos das túas palabras, e coas súas voces ben quedei na mesa de comer, acompañado.
Convídanos David a conectar co seu íntimo, co íntimo da tribo, co noso íntimo ganancial, pois o poeta, froito en sazón, pártese e repártese pra que todos poidamos comer á mesa, pra que abandonemos o tobo da nugalla e, ben almorzados de dúas xemas con Sansón, botemos porta fóra antes de oír o cuco cucar, e reclamemos o que é noso.
A rebeldía non caduca, afastamos ao dereito das derivas, recitamos os poemas, agardamos polo sol esperto, e de poderosas nais medrados, saímos ao mundo decididos.
Non ben se lles valora ás poetas, aos poetas, presentarse no medio do adro en coiros –branca obra viva– á saída da misa de doce –negra obra morta–. “Que ninguén bote máis millo do que poida sachar!”.
Non ben se lles recoñece ás poetas, aos poetas, poñer o cu ás azoutas, ofrecerse coma Ramón de Liripio, vulnerábel na súa humildosa clarividencia, aos esgarros da traxada burricaxe (Mini sabe ben do que falo). Como diría o finado de Soto: “Hainos aos que Deus lles fixo mil favores cando os levantou das patas de diante”. Non nos representan. Non dan o talle. Dannos vergoña.
Non se premia abondo dos poetas o seu ramo de cordura, a xenerosidade de quen, sendo corpo aberto, porfía en agasallar os cegos con límpidas alboradas, aos xordos con doces rechouchíos e aos mudos, coa voz propia, tanxida en lingua propia. Mais, pra quen non quere, teño eu moito.
Conecto coa íntima sabedoría do vate David Otero. Quen non? Otero aparécese aos pés do insomnio atormentado, erixido palabra certa de menciñeiro e compostor –coas mesmiñas artes daquel bruxo do Pereiro que mentres devolvía ao sitio o meu nartello escordado, me daba un carozo a morder–, porque os galegos parimos con dor des que Eva lle dixo a Adán: “Caeranos a inocencia como nos caeron os dentes, con moito medo e pouco sangue, e nin cántico, nin deus, nin rezo irán de fóra a dentro” (M. Ferradáns); porque as galegas parimos con dor des que os nosos pais primeiros agoiraron a traizón do sangue: “En que momento sentistes na vosa pel ese amarguexo, ese fel, ese proído estraño, que vos causa tanto dano e vos impide querer?” (Xosé L. Rivas “Mini”).
Por ti, David, meu compañeiro, labraría coas uñas os comareiros todos, para non deixar migallo de terra á poula; por ti, desorballo os repolos da horta comunal.
Escribiu o poeta Joseba Sarrionandia: “O arado da vida trazou os sucos das nosas mans e neles residen todos os nosos camiños”.
Entre o eixe e roda avantamos apertadiños, chiadores pola estreita corredoira dos afectos, da identidade, do porvir; e o noso Índice de Felicidade Cidadá flamexa dianteiro no carro rechorido de alecríns –anque non cante na chá ninguén–; e o noso Índice de Felicidade Cidadá reborda as gráficas do ceo en pulo de sete estralos, porque:
nada nos é alleo
–e denunciamos–
se todo á nosa roda
é inxustiza;
porque todo nos conmove
e alporiza
se é a nada
quen arma o gharamelo.
E David retruca: Non entres na gaiola, non apagues as luces, non volvas ao principio, non quedes soa ... Os soños son tan grandes...
Apréndenos a vivir, mestre sen ira, implícanos até o fondo; queremos voar, aínda que sexa mal; queremos vivir un soño longo, e levar a voz alí onde sexa preciso un compango, un tentemozo, unha forra, un acheghote.
Dixo a sabia avoa: “Ves a montaña..., agora tócache subila”. “E a subila e a baixala, a costa de Rebordelo; e a subila e a baixala , perdín a cinta do pelo”.
Canto nos amaches, David, e nos amas, para te amar tanto. Eu, nós, non imos renunciar á túa luz, tan natural por túa.
Neste acto de poética soberanía, eu entrego e confirmo a palabra dada; eu entrego a inocencia da nenez que xuntou pedriñas por tesouros; eu fornezo co ichavo do amor o vougo colectivo e, no bico do pinche, chántolle o ramo á Casa do Pobo, en querendo saldar coa verdade a miña débeda.
Feed RSS
